Έθεσεν εαυτόν αξιολάτρευτον εκτός εαυτών

Μέσα στον γενικότερο γλωσσικό σουσουδισμό που μας δέρνει (τι του λείπει του ψωριάρη…), εξέχουσα θέση κατέχει ο εαυτός. Εννοώ κυριολεκτικά την αυτοπαθή αντωνυμία, ιδιαίτερα στην αιτιατική ενικού, χωρίς μάλιστα οριστικό άρθρο — χρήση που οι εξαίρετοι έλληνες δημιοσιογράφοι τη θεωρούν, προφανώς, περιδιαγραμμάτου και της δίνουνε να καταλάβει. Εννοείται ότι στις περισσότερες περιπτώσεις προκύπτουν απολαυστικές ελληνικούρες όπως οι εξής:

1. «Δηλώνει δε ότι η Γερμανία πρέπει να θέσει εαυτόν ξεκάθαρα στην πλευρά του διεθνούς δικαίου» (είπαμε ότι πουλάει αντριλίκι η Καγκελάρια, αλλά όχι κι έτσι)

2. «Εκτός Παγκοσμίου Πρωταθλήματος έθεσε εαυτόν η Τσουρή» (να εύχεσαι, καημένε μου, να μη σε πετύχει η Τσουρή στο δρόμο)

3. «…με την εξαίρεση των τριών βουλευτών που έθεσαν εαυτόν εκτός κόμματος» (συλλογικότητα όμως αυτοί οι βουλευταί, ε; Τρεις νομάτοι, ένας εαυτός.)

4. «Οι φαρμακοποιοί δεν θεωρούν εαυτόν “κλειστό επάγγελμα”» (επίσης συλλογικότατοι και αλληλέγγυοι οι φαρμακοποιοί)

Να μην τα ξαναλέμε και γινόμαστε κουραστικοί: οι μεταξωτές αντωνυμίες θέλουν κι επιδέξιες πτώσεις (και αριθμούς). Άμα θες να μιλάς καθαρεύουσα, πρέπει να πεις «εκτός πρωταθλήματος έθεσε εαυτήν η Τσουρή», «των τριών βουλευτών που έθεσαν εαυτούς εκτός κόμματος», «οι φαρμακοποιοί δεν θεωρούν εαυτούς κλειστό επάγγελμα» και ούτω καθεξής. Αλλιώς, καλύτερα να λες «τον εαυτό της», «τον εαυτό τους» και τα λοιπά, όπως έμαθες με το γάλα της μάνας σου, δύσμοιρε δημιοσιογράφε και της υψιπέτιδος μούσης εραστά.

Αυτό το «όμορφο» φοριέται πολύ τελευταίως, δεν είν’ έτσι; «Να περάσετε όμορφα», «να έχετε ένα όμορφο βράδυ», «με τον Βαγγέλη έχουμε μια πολύ όμορφη σχέση» και πάει λέγοντας. Μάλλον το «όμορφο» πάει να εκθρονίσει το «υπέροχο», που το είχαμε μέχρι πρότινος πιπίλα. Τώρα μάλιστα που έχει σφραγίδα εγκρίσεως από κοτζάμου Υπουργό Παιδείας, ποιος το πιάνει το «όμορφο». Τέτοια μεγαλεία ο αντίπαλός του, το «υπέροχο», ούτε στον ύπνο του δεν έβλεπε το καημένο!

Πρέπει να πω ότι το ρεπορτάζ του κ. Κυριακόπουλου δεν είναι κακό. Αντίθετα, μάλλον υπερέχει, γλωσσικά και δημοσιογραφικά, από άλλα παρόμοια που βλέπουν καθημερνώς τα μάτια μας. Κάποιες γραφικές λεπτομέρειες –όπως, ας πούμε, ότι διάφορες «Σπίθες» τηλεφωνούσαν στους Σπαρτιάτες και τους ζητούσαν να έρθουν στην Αθήνα ντυμένοι σαν αρχαίοι πολεμιστές– δεν είναι, βέβαια, ευθύνη του δημοσιογράφου. Εγώ θα περιοριστώ, ως συνήθως, σε γλωσσικά θέματα.

Ας αρχίσω με ένα μικρούτσικο (και μάλλον συνηθισμένο) συντακτικό ανακόλουθο που μου χτύπησε το μάτι: «τα μόνα περιστατικά που αντιμετώπισαν ήταν φουσκάλες, πρησμένα πόδια, μυϊκούς πόνους και κράμπες». Θα προτιμούσε κανείς τους μυϊκούς πόνους στην ονομαστική (αν και βέβαια οι μυϊκοί πόνοι, σε οποιαδήποτε πτώση, είναι εξίσου ενοχλητικοί): στην ονομαστική είναι «τα μόνα περιστατικά», στην ονομαστική θα πρέπει να είναι και το κατηγορούμενό τους («μυϊκοί πόνοι»). Από την άλλη, κατανοεί κανείς ότι η ανακόλουθη αιτιατική είναι προϊόν αντίστροφης έλξης — συμμορφώνεται δηλαδή με την αιτιατική πτώση του αντικειμένου τού «αντιμετώπισαν».

Αυτά όμως είναι πταίσματα. Η απαράδεκτη καθαρευουσιανιά που με βάρεσε κατακούτελα βρίσκεται λίγο πιο κάτω:

Ο Μένης, 44 ετών, πήρε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ από Αθήνα για πάει στη Σπάρτη και να περπατήσει από εκεί μαζί τους. Τα 225 χλμ. του βάρυναν τα πέλματα και απώλεσε ένα νύχι.

Τι θα γίνει, ρε παιδιά; Για πόσον καιρό ακόμα θα εισερχόμεθα των μεγάρων, θα εξερχόμεθα των κτηρίων και θα απολλύουμε τα νύχια μας, αλλά και κάθε αίσθημα γλωσσικού μέτρου;

Διαβάζω στην πολυλατρεμένη μου Ελευθεροτυπία της 24ης Μαΐου ρεπορτάζ του Μακάριου Δρουσιώτη για τα αποτελέσματα των προχτεσινών βουλευτικών εκλογών στην Κύπρο. Πριν καλά καλά μπω στο νόημα, αρχίζουν και με βρίσκουν κατακέφαλα οι ελληνικούρες. «Ο ΔΗΣΥ εξήλθε», λέει, «πρώτο κόμμα», ενώ «ο μόνος χαμένος είναι το Ευρωπαϊκό Κόμμα, που έπεσε δύο μονάδες και απώλεσε μία έδρα.» Ο φτωχός ο αναγνώστης κινδυνεύει να απολέσει τ’ αβγά και τα πασκάλια, ενώ φοβάται ότι θα του εξέλθει η πίστη μέχρι να τελειώσει το άρθρο.

Λίγο παρακάτω, διαβάζουμε: «Ο ΔΗΣΥ προσδοκούσε ότι ο συνασπισμός ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ δεν θα ήταν σε θέση να εκλέξει πρόεδρο της Βουλής και θα έδινε στο κόμμα τη δυνατότητα να κάνει συμμαχίες εν όψει των προεδρικών του 2013. Ωστόσο, αυτό δεν κατέστη εφικτό, παρά την άνοδο των ποσοστών του ΔΗΣΥ.» Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού· (ελληνική) δημοσιογραφία είναι η τέχνη του περιδιαγραμμάτου.

Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος. Λίγες αράδες παρακάτω μας περιμένει τρίτο χτύπημα: «Στα συν του κυβερνητικού συνασπισμού είναι η αποδυνάμωση της ομάδας του υιού του Τάσσου Παπαδόπουλου. Αν και ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο οποίος πίεζε για αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση, κατετάγη πρώτος με διαφορά στους σταυρούς προτίμησης…» κτλ. Εδώ πια κάνουμε σεάνς, καλούμε το πνεύμα του αθάνατου Μποστ και εμπνευσμένοι από τη Μούσα του αναφωνούμε έμπλεοι ενθουσιασμού:

Πρώτος με δηαφοράν ο υός καταταγέντος,
ις πιέσης δεν προβένη δι’ απωχόρησην τοιάφτην.
Ίνε πλέων Νυκολάκις θριαμβέβον εκλαιγέντος,
μην τον πέρνεται διά παρα–κατιανών εμπορροράφτην.

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

The average container ship can carry about 4,500 containers. This blog was viewed about 21,000 times in 2010. If each view were a shipping container, your blog would have filled about 5 fully loaded ships.

In 2010, there were 11 new posts, growing the total archive of this blog to 74 posts. There were 3 pictures uploaded, taking up a total of 298kb.

The busiest day of the year was November 30th with 316 views. The most popular post that day was ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ ΣΤΟ ΛΕΞΙΚΟ.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were sarantakos.wordpress.com, yannisharis.blogspot.com, search.conduit.com, lexilogia.gr, and buzz.reality-tape.com.

Some visitors came searching, mostly for έωλος, τιπούκειτος, εωλος, guadalajara, and τιπουκειτος.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ ΣΤΟ ΛΕΞΙΚΟ November 2010
114 comments

ΕΝΤΕΨΙΖΙΚΑ ΓΙΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ (EXERCICES DE STYLE) June 2009
61 comments

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΩΛΟΣ! January 2008
13 comments

ΤΟ ΔΕΚΑ April 2010
109 comments

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ‘Η ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ; March 2010
23 comments

Ακολουθεί ενδεικτική καταγραφή μερικών από τα λεξιλογικά στοιχεία που μπήκαν στη γλώσσα μας (και σε άλλες) χάρη στην τεράστια διάδοση του κινηματογράφου.

1. Ζιβάγκο
Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι οι μπλούζες ζιβάγκο, οι μάλλινες μπλούζες με ψηλό λαιμό που ταυτίστηκαν στην Ελλάδα με το πρώιμο ΠΑΣΟΚ, ονομάστηκαν έτσι επειδή στην ταινία του Ντέιβιντ Λην Δόκτωρ Ζιβάγκο (David Lean, Doctor Zhivago) ο πρωταγωνιστής Ομάρ Σαρίφ φόραγε σε κάποια σκηνή μια ωραία γκρίζα ζιβάγκο, γιατί είναι αφόρητος ο ρημάδης ο ρωσικός χειμώνας.

Καλά, και πριν να βγει η ταινία πώς τις έλεγαν αυτές τις μπλούζες; Οι παλιότεροι μού λένε ότι τις έλεγαν ψαράδικες ή μπλούζες του ψαρά — αλλά δεν έχω τρόπο να το εξακριβώσω αυτό. Στα σχόλια πάντως ο Πετεφρής σημειώνει ότι οι “ψαράδικες” (ή “κολλεγίου”, όπως τις έλεγαν πολλοί και όπως τις ξέρω εγώ) είχαν ευρεία οριζόντια λαιμόκοψη. Τα πουλοβερ “Ζιβάγκο” τα λέγανε, κατά τις πληροφορίες του Πετεφρή, “με γυριστό γιακά” η “ναυτικά” επειδή έμοιαζαν με τα στρατιωτικά των καταδρομών, από κινηματογραφικά έργα, ή από τον περίφημο “ναυτικό με το τσιμπούκι” που φορούσε μιάν αρχαία “ζιβάγκο” και κοσμούσε πληθος σπιτιών του μεταπολεμου. Το ενδιαφέρον πάντως είναι ότι, όσο γνωρίζω, παρόμοια λέξη με παρόμοια σημασία δεν υπάρχει σε άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα (αυτό βέβαια το λέω με κάθε επιφύλαξη, και διορθώστε με, αν κάνω λάθος). Στα αγγλικά της Αυστραλίας, για παράδειγμα, patons zhivago λέγεται ένα είδος μάλλινου νήματος για πλέξιμο. Υπάρχει και το zhivago sweater jacket, που απομιμείται το στυλ των παραδοσιακών ρώσικων πανωφοριών — αλλά απ’ ό,τι φαίνεται προορίζεται μόνο για γυναίκες.

2. Κλουζώ. Στη γλώσσα μας (και, όσο γνωρίζω, μόνο σ’ αυτήν) το όνομα του θρυλικού αστυνομικού επιθεωρητή έχει γίνει συνώνυμη του ανίκανου αστυνομικού («οι Κλουζώ της ΕΛ.ΑΣ.» κτλ.).

3. Μασίστας
Μάλλον παλιοκαιρισμένη λέξη, που σημαίνει για τον υπερβολικά χεροδύναμο και χρησιμοποιείται θαυμαστικά. Μασίστας λεγόταν ο πρωταγωνιστής αναρίθμητων ιταλικών ταινιών της πλημμύρας (ελληνιστί μπι μούβις). Δείτε αυτό για να πάρετε μια ιδέα:

Στη Βίκη βλέπω με έκπληξη ότι η λέξη έχει ελληνική αρχή. Ο διασημότερος γεωγράφος της αρχαιότητας, ο Στράβων, περιγράφοντας την Ήλιδα, μνημονεύει (8.3.21) ιερό του Μακιστίου Ηρακλέους, όπου το επίθετο Μακίστιος δηλώνει προφανώς γειτνίαση με τον Μάκιστον (ή Πλατανιστούντα), χωριό της περιοχής, ή με την ευρύτερη περιοχή της Μακιστίας. Ωστόσο, ισχυρίζεται η Βίκη, ο πρώτος τόμος του ιταλικού Dizionario universale archeologico-artistico-technologico, που εκδόθηκε το 1858, έδινε το Macistius ως ένα από τα πολλά λατρευτικά επίθετα του Ηρακλή (Ercole), ενώ στον δεύτερο τόμο (1864) το υποτιθέμενο επίθετο του Ηρακλή εμφανίζεται εξιταλισμένο με τη μορφή Maciste, λέξη που ερμηνεύεται λανθασμένα ως “uno del soprannomi d’Ercole” («ένα από τα παρατσούκλια του Ηρακλή»). Τώρα, ο μετέπειτα Μασίστας των ιταλικών ταινιών λεγόταν αρχικά Ercole (αυτό ήταν, λέει πάντοτε η Βίκη, το όνομά του στο πρώτο σχεδίασμα του σεναρίου της ταινίας Cabiria, 1914). Ωστόσο, ο πολύς (και επιφανής φασίστας) Γκαμπριέλε Ντανούντσιο (Gabriele D’Annunzio), που ανέλαβε την αναθεώρηση του σεναρίου, αποφάσισε να κάνει επίδειξη ευρυμάθειας και ονομάτισε τον ήρωα της ταινίας Maciste, θεωρώντας (βάσει, πιθανότατα, του ιταλικού λεξικού που αναφέραμε πιο πάνω) ότι το όνομα είναι, απλώς, ένα πιο περιδιαγραμμάτου συνώνυμο τού «Ηρακλής». Έτσι ο Μασίστας ξαναήρθε στη γλώσσα μας μέσω Θηβών (ή μάλλον μέσω Πεσκάρας, που ήταν η γενέτειρα του Ντανούντσιο).

4. Μεροκάματο του τρόμου
Όπως μου υποδεικνύει η αγαπητή Ιμμορταλιτέ στα σχόλια, η έκφραση φαίνεται να γεννήθηκε το νωρίτερο το 1953, όταν δηλαδή προβλήθηκε η κλασική ταινία του Ανρί Κλουζό (Henri-Georges Clouzot), Le salaire de la peur. Σίγουρα η λέξη δεν λημματογραφείται σε παλιότερα λεξικά, ας πούμε στου Δημητράκου.

5. Μπέιμπι Ντολ
Πρόκειται, ως γνωστόν, για ενδυματολογικό έγκλημα, που κάποτε το θεωρούσαν σέξι, και θα έλπιζε κανείς ότι έχει κρεμαστεί ανεπιστρεπτεί στη γκαρνταρόμπα της ιστορίας. Πλην φευ, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι το μπέιμπι ντολ ζει και βασιλεύει:

Τι να κάνουμε. Εμάς αυτό που κυρίως μας ενδιαφέρει είναι ότι η λέξη μπέιμπι ντολ μπήκε στη γλώσσα μας (αλλά και στην αγγλική γλώσσα, και σε άλλες ασφαλώς) γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’50, όταν έκανε πάταγο η ταινία Baby Doll (1957), σε σενάριο Τενεσί Ουίλιαμς και σκηνοθεσία Ηλία Καζάν. Στην ταινία εκείνη, Μπέιμπι Ντολ ήταν το χαϊδευτικό όνομα του πρωταγωνιστικού νυμφιδίου (πρόγονου, κατά κάποιον τρόπο, της πολύ διασημότερης Λολίτας), που είχε συμφωνήσει με τον κατά πολύ μεγαλύτερο σύζυγό της να του χαρίσει ό,τι πολυτιμότερο είχε μόλις συμπλήρωνε τα είκοσί της χρόνια. Η μικρή βεβαίως δεν είχε καμία πρόθεση να τηρήσει τη συμφωνία, οπότε … η συνέχεια επί της οθόνης, που λέγανε κάποτε.

Ορίστε και σκηνή από την ταινία, όπου πρωταγωνιστεί το μπέιμπι ντολ –– συνδυασμός από κιλοτάκι («εν είδει φουφούλας», όπως γράφει και ο Πετεφρής στα σχόλια) και κοντής νυχτικιάς που φοριόταν από πάνω:

6. Νονός
Στη φράση «Νονός της Μαφίας» (ή άλλων εγκληματικών οργανώσεων), με τη σημασία «επικεφαλής», «ιθύνων νους», capo di tutti capi. Η λέξη γνώρισε μεγάλη διάδοση μετά την προβολή της ομότιτλης ταινίας του Κόπολα (1972), αλλά η χρήση μαρτυρείται ήδη από το 1962 και τις περίφημες συνεδριάσεις της Επιτροπής του αμερικανικού Κογκρέσου για τη διακίνηση ναρκωτικών (δείτε παρακάτω, στο λήμμα του Oxford English Dictionary).

Η λέξη μαρτυρείται και σε άλλες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά) με την ίδια σημασία· προφανώς, η καταγωγή της είναι από την αμερικάνικη σλανγκ των μαφιόζων. Αντί για άλλο σχόλιο, παραθέτω εδώ τμήμα από το σχετικό λήμμα του Oxford English Dictionary.

c. (Freq. with capital initial.) One of the leaders of the American Mafia; the head of a ‘family’, a ‘don’; spec. [after the film The Godfather by Francis Ford Coppola (1972), based on the novel by Mario Puzo (1969)], the leader of the American Mafia, the ‘boss of all bosses’. Also transf. slang (orig. U.S.).
1963 Illicit Narcotics Traffic: Hearings Comm. Govt. Operations (88th U.S. Congress, 1 Sess.) 184 Are you the godfather of any other member ‘made’ since then? 1972 N.Y. Times Mag. 4 June VI. 91/1 Just to run down the names of the nearly dozen capos{em}all subordinate to the family boss, or godfather, as he is also called{em}heading the different regimes within the family..illustrates what this investigator means when he says the Colombo combine is deep into ‘everything’. 1974 Times 15 Jan. 2/5 [The] London restaurant owner..said to have been known as ‘The Godfather’ in a drug smuggling ring, was jailed. 1978 N.Y. Times 13 Feb. A12/1 Some critics say the I.R.A. has become a children’s army… The youngsters, they say, are manipulated by a little band of experienced ‘godfathers’ who make the plans but never risk their own lives. 1984 Sunday Times (Colour Suppl.) 4 Nov. 38/3 In America one can catch the same faces on trade union leaders, corporate executives, mafia godfathers, mafia lieutenants, some congressmen and..some of President Reagan’s close advisers.

7. Ντόλτσε Βίτα
Όπως σωστά μου θυμίζει ο αγαπητός Δύτης των Νιπτήρων, η έκφραση ντόλτσε βίτα (γλυκιά, ανέμελη ζωή, καλοπέραση) προέρχεται από την ομότιτλη ταινία του Φελίνι (1960), ιδιαίτερα δημοφιλή στην Ελλάδα.

Από την ίδια ταινία προήλθε και η λέξη παπαράτσι, που διαδόθηκε κυρίως με τον θάνατο της Νταϊάνας. Για την ιστορία της λέξης δείτε όσα διαφωτιστικότατα λέει ο Νίκος Σαραντάκος εδώ.

8. Ντούγκλα(ς)
Στη φράση «μουστάκι ντούγκλα(ς)», δηλαδή ψιλό ψιλό μουστακάκι, ποντικομούστακο (σαν του Μανόλη Χιώτη). Από το μικρό όνομα του αρχαίου κινηματογραφικού αστέρα Ντάγκλας (γαλλιστί Ντούγκλας) Φαίρμπανξ (Douglas Fairbanks), 1883-1939, που πρωταγωνίστησε σε θρυλικές ταινίες, όπως ο Κλέφτης της Βαγδάτης.

Το μουστάκι ντούγκλα(ς) αθανατίστηκε στο γνωστό λαϊκό τραγούδι της φυλακής «Δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη». Εδώ στην ανεπανάληπτη πρώτη ερμηνεία του Παναγιώτη Μιχαλόπουλου:

Αποφεύγω και πάλι να γράψω περισσότερα, γιατί υπάρχει σχετικό λήμμα, πληρέστατο μάλιστα (διαβάστε και τα σχόλια) στο slang.gr.

9. Ράμπο
Aπό όλες τις κινηματογραφικής προέλευσης λέξεις που εξετάσαμε, ο Ράμπο, με τη σημασία «αδυσώπητος, άτεγκτος και αδιάφθορος κυνηγός του εγκλήματος», είναι η πιο πρόσφατη. Φαίνεται μάλιστα ότι πρωτοκαθιερώθηκε στο δημοσιογραφικό λεξιλόγιο (οι Ράμπο της Εφορίας· οι Ράμπο του ΣΔΟΕ κτλ.). Η προέλευσή της είναι προφανής και δεν χρειάζεται σχολιασμό (εκτός κι αν είστε τόσο πιτσιρίκια που δεν προλάβατε την τρέλα με τις ταινίες Ράμπο τη δεκαετία του 80):

10. Ριφιφί
Από τα γαλλικά: rififi, που ίσως να είναι αναδιπλασιασμένη μορφή του αργκοτικού rif, «γραμμή του πυρός». Στα γαλλικά η λέξη σημαίνει «καβγάς, τσακωμός». Στα ελληνικά όμως απόκτησε τελείως διαφορετική σημασία (αντιγράφω από το ΛΚΝ): «μέθοδος διάρρηξης και κλοπής κατά την οποία οι δράστες μπαίνουν σε ένα οίκημα από άνοιγμα που το σκάβουν στον τοίχο άλλου εφαπτόμενου κτίσματος.» Η διαφορετική αυτή σημασία προέκυψε, βέβαια, από την περίφημη ταινία Ριφιφί (1955) του Ζυλ Ντασέν, που καταγράφει με ντοκυμαντερίστικη ακρίβεια μια τέτοιαν ακριβώς διάρρηξη.

11. Συνήθεις ύποπτοι
Η φράση πρωτοκαθιερώθηκε στα αγγλικά (από όπου και πέρασε στη γλώσσα μας). Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη, όσο γνωρίζω, φορά στην τελική σκηνή της περίφημης Καζαμπλάνκας (1942) του Μάικλ Κέρτιζ. Ο αστυνόμος Ρενώ (Κλωντ Ρενς), που αποφασίζει να ξεχάσει το γερμανοτσολιάδικο παρελθόν του και να φιλιώσει με τον Ρικ (Χάμφρι Μπόγκαρτ), κανονίζει να απαλλάξει τον καινούργιο του φίλο από κάθε υποψία για τον φόνο του γερμανού διοικητή. Ζητάει λοιπόν από τις ορντινάτσες του να «προσαχθούν για ανάκριση οι συνήθεις ύποπτοι» (“round up the usual suspects”).

Ευχαριστώ και πάλι τον αγαπητό Δύτη για την υπόδειξη.

12. Ταρζάν. Ο αξιοθαύμαστα ευέλικτος, ευκίνητος και γενικότερα αιλουροειδής συνάνθρωπός μας. Παράγωγο: ταρζανιές = καραγκιοζλίκια που απαιτούν ευελιξία και ευκινησία. Προφανής η προέλευση της λέξης από τη φάμπρικα ταινιών με πρωταγωνιστή τον ομώνυμο ήρωα· σημειωτέον ότι είχε προηγηθεί φάμπρικα λαϊκών μυθιστορημάτων με γενικό τίτλο Tarzan of the Apes και συγγραφέα τον Edgar Rice Burroughs. Στη νεοελληνική εθνική συνείδηση, ο Ταρζάν έχει για πάντα ταυτιστεί με τον θρυλικό κολυμβητή Τζόνι Βαϊσμύλλερ. Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα:

13. Χρυσοδάκτυλος. Σύμφωνα με το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, πρόκειται για χαρακτηρισμό «λωποδύτη ή ληστή, ο οποίος με επιδεξιότητα κατορθώνει να αφαιρέσει πολύ μεγάλα ποσά ή αντικείμενα πολύ μεγάλης αξίας.» Η λέξη φαίνεται ότι γεννήθηκε από την ομότιτλη ταινία Τζέιμς Μποντ (Goldfinger, 1964), που γνώρισε τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Ο Χρυσοδάκτυλος της ταινίας ήταν χαρτοκλέφτης ολκής και λαθρέμπορος χρυσού.

14. Εφτά χρόνια φαγούρα. Από την περίφημη ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ The Seven Year Itch (1956), η οποία είχε κάνει προηγουμένως καριέρα ως μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ. Στα αγγλικά, seven year itch είναι η κοινή ονομασία της ψώρας (scabies), αλλά η φράση σημαίνει και την υποτιθέμενη τάση των παντρεμένων να κάνουν απιστίες μετά από εφτά χρόνια γάμου. Όπως και να’χει το πράμα, η Μέριλιν παραμένει θεά και μετά από εφτά και μετά από εκατόν εφτά χρόνια:

Αν ξέρετε κι άλλες τέτοιες λέξεις, που μπήκαν στη γλώσσα μας (ή, γιατί όχι, και σε άλλες γλώσσες) κάτω από την επίδραση του κινηματογράφου, γράψτε το στα σχόλια. Ας κάνουμε συνεταιρικό και αυτό το ποστ!

Και για όσους «εξ υμών» αμφιβάλλουν ακόμα:

Υ.Γ. Επειδή έχουν αρχίσει να καταφτάνουν τα πρώτα οργίλα σχόλια, διευκρινίζω (όπως λέω και με αφορμή σχόλιο του αγαπητού Στάζυμπου) ότι τα παραπάνω τα αναρτώ ως γοητευτική άσκηση στο meta-trash. Πρόκειται για το ενδιαφέρον φαινόμενο να σχολιάζεται, και μάλιστα επιθετικά, ένα είδος σκουπιδοτηλεόρασης (Λιακό, Χαρδαβέλλας κ.τ.ό.) από ένα άλλο είδος σκουπιδοτηλεόρασης (Ραδιο Αρβύλα).

Από κλισέ και αγκυλωμένη σκέψη άλλο τίποτα η σύγχρονος Ελλάς. Αρκεί να διαβάσει κανείς τις εφημερίδες της ή να ακούσει τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Ο Τιπούκειτός σας έκανε τον κόπο να καταγράψει μερικές από αυτές τις κοινοτοπίες που γεμίζουν τον λαμπρό ελληνικό αιθέρα. Πιστός όμως στην περικλεά (άντε, να χαρούν και οι αρχαϊσταί κομμάτι) τιπουκείτεια παράδοση των συνεργατικών ποστ, σας καλεί να συμπληρώσετε τον κατάλογο με ό,τι έχετε ευχαρίστηση. Άλλωστε, και το Λεξικό του Φλωμπέρ ίσως προοριζόταν να αποτελέσει το τελευταίο και κορυφαίο συνεταιρικό έργο του Μπουβάρ και του Πεκυσέ — αν και ελπίζω ότι εμείς είμαστε κομμάτι λιγότερο ηλίθιοι από το θρυλικό ζεύγος.

* Αντλώ από όσα γράφει ο Νίκος Δήμου στο οπισθόφυλλο του Ειρωνικού (Νεοελληνικού) Λεξικού του, το οποίο εγγράφεται στην παράδοση του Λεξικού του Φλωμπέρ.

Άγγλοι. Όλοι τους αδερφές. Βλ. και Αγγλίδες.
Αγγλίδες. Όλες άσχημες, γι’ αυτό κι οι Άγγλοι είναι αδερφές (βλ. και Άγγλοι).
Αδιαλλαξία. Πάντοτε τουρκική.
Αθήνα. Το ιοστεφές άστυ. Όταν το αποκαλείτε «νεφοσκεπές άστυ», δείχνετε σπινθηροβόλο πνεύμα.
Αλλοτρίωση. Βλ. «Σύγχρονος άνθρωπος», «τεχνολογία».
Άνθρωπος. Να λέτε άτομο, είναι πιο ψαγμένο.
Από. Εκ / εξ. Παραδείγματα: «ο ένας εκ των υπόπτων», «όσοι εξ ημών» κτλ.
Απόλυτος. Μπορείτε να το κοτσάρετε όπου να’ναι, κάνει καλή εντύπωση. Παραδείγματα: η απόλυτη ανατροπή (ενός αγώνα), η απόλυτη επικράτηση, η απόλυτη συνταγή (χρεωκοπίας), ο απόλυτος οδηγός / προορισμός (για τουρίστες) και φυσικά η απόλυτη ελληνίδα σταρ.
Αυλή. Να λέτε αύλειος χώρος.
Αυξάνω. Κλιμακώνω.
Βγαίνω. Εξέρχομαι.
Γεμίζω. Φτου κακά. Να λέτε πληρώνω. (Βλ. και καλύπτω)
Γἠπεδο. Αγωνιστικός χώρος.
Γίνομαι. Απαπαπαπά. Κανείς δεν «γίνεται» πια: όλοι καθίστανται. Βλ. και κάνω.
Δήλωση. Πάντοτε προκλητική, όταν προέρχεται από τούρκο ή πγδμίτη αξιωματούχο.
Διακοπές. Των πολιτικών, πάντοτε ολιγοήμερες.
Διακύβευμα. Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι. Να το χρησιμοποιείτε πάντως όσο θέλετε, για χόρταση είναι.
DNA. Διαδεδομένη γραφική ύλη. Η νίκη είναι γραμμένη στο DNA του Έλληνα· η απιστία/το χαμόγελο/ό,τι άλλο θέλετε είναι γραμμένο στο DNA μας. Δείτε και το ωραίο άρθρο του Δ. Σαραντάκου.
Δολοφόνος. Πάντοτε στυγερός.
Έγκλημα. Πάντοτε στυγερό, ειδεχθές ή αποτρόπαιο.
Έγκυρη. Κάνει ρίμα (και παρέα) με την έγκαιρη, ιδίως όταν πρόκειται για τηλεοπτική ενημέρωση.
Εθνική Ελλάδος. Η επίσημη αγαπημένη.
Ελληνικά. Η πλουσιότερη γλώσσα. Έχει πεντακόσα εκατομμύρια λέξεις. Η μητέρα όλων των γλωσσών. Εντυπωσιάστε τους φίλους σας με το τσιτάτο: «Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου».
Ελύτης. Ο ποιητής του Αιγαίου. Να έχετε πάντα δυο τρία τσιτάτα δικά του πρόχειρα, κάνουν καλή εντύπωση (πβ. και Ελληνικά).
Ενέργεια. Πάντοτε θετική ή αρνητική.
Εξάρχεια. Άβατο.
Επεισόδιο. Πάντοτε θερμό.
Ερημώνω. Ερημοποιώ.
Ερμηνευτές. Πάντοτε μαγεύουν το κοινό.
Ήθος. Κάνει ρίμα (και παρέα) με το «ύφος».
Θάνατος / πεθαίνω. Ανύπαρκτες λέξεις. Τώρα πια κανένας δεν πεθαίνει. Όλοι «φεύγουν» (πάντοτε σε εισαγωγικά) ή «σβήνουν» (αλλά μόνο στη γαλλομαθέστατη Ελευθεροτυπία). Οι Αρχιεπίσκοποι ενίοτε «εκδημούν», γίνονται «μακαριστοί», και το «σκήνωμά» τους εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα. Αν είστε απλός ιερωμένος, το πολύ πολύ να κοιμηθείτε (ιδίως στο τρίτο ενικό του Αορίστου, εκοιμήθη).
Θεσσαλονίκη. Ερωτική πόλη. Νύμφη του Θερμαϊκού. Μεγάλη φτωχομάνα.
Θεωρώ. Νομίζω. Να το προτιμάτε, μπορεί να σας περάσουν για θεωρητικό.
Καβγάδες. Πάντοτε ομηρικοί.
Καλύπτω (θέση κτλ.). Είπαμε, ρε, να λέτε πληρώνω. (Βλ. και γεμίζω)
Κάνω. Μπανάλ ρήμα που πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία. Να λέτε «καθιστώ».
Καρμανιόλα. Οποιαδήποτε διάβαση ή διασταύρωση.
Καταστροφή. Πάντοτε βιβλική.
Καύση/καίγομαι. Ανύπαρκτες λέξεις. Τίποτα δεν καίγεται πια. Όλα «τυλίγονται στις φλόγες». (Δείτε και αυτό.) Βλ. και πυρκαγιά.
Κέρκυρα. Το νησί των Φαιάκων. (Έστω κι αν οι ομηρικοί Φαίακες σίγουρα δεν ζούσαν στην Κέρκυρα.)
Κλέφτης. Ανύπαρκτη λέξη. Δεν υπάρχουν κλέφτες, μονάχα επιτήδειοι.
Κοινό ποινικό δίκαιο. Εφεύρεση των ελλήνων πολιτευτών και των ελλήνων δημοσιογράφων. Ακόμα και ο παροιμιώδης πρωτοετής της νομικής θα σας πει ότι δεν υπάρχει «κοινό» ποινικό δίκαιο και ότι οι εγκληματίες του «κοινού» ποινικού δικαίου είναι, απλώς, οι κοινοί εγκληματίες.
Κόκκαλο. Βλ. μαχαίρι.
Κρήτη. Λεβεντογέννα. Λεβεντομάνα.
Κτήνος. Πάντοτε ανθρωπόμορφο.
Κύπρος. Μαρτυρική μεγαλόνησος. Το νησί της Αφροδίτης.
Κυρία/Μεγάλη Κυρία. Κυρία (με κεφαλαίο Κ) αποκαλούμε οποιαδήποτε παλιά δόξα του θεάτρου/κινηματογράφου/πενταγράμμου, κατά προτίμηση τις άνω των 65. Ακόμα καλύτερα: Μεγάλη Κυρία (του ελληνικού τραγουδιού κτλ.) Να μη συγχέεται με τη Ρεάλ Μαδρίτης ή τη Γιουβέντους.
Ληστές. Πάντοτε θρασύτατοι.
Μαχαίρι. Φτάνει πάντα στο κόκκαλο.
Μεταφορά (τραυματία). Θα εννοείτε ασφαλώς διακομιδή.
Μολώχ. Βαβυλωνιακός θεός της ασφάλτου.
Μπαίνω. Εισέρχομαι.
Ναρκωτικά. Η μάστιγα της εποχής μας.
Νοσταλγία. Νόστος
Ξεκαθαρίζω (ένα θέμα, λογαριασμούς κτλ.). Εκκαθαρίζω. Παράδειγμα: Εκκαθάριση λογαριασμών.
Όμορφος. Λέξη πασπαρτού, όπως κάποτε το υπέροχος· χρησιμοποιήστε την όπου να’ναι. Παραδείγματα: Να έχετε ένα όμορφο βράδυ. Με τον Μπάμπη έχουμε μια πολύ όμορφη σχέση. Να έχετε μια όμορφη σχολική χρονιά. Πήγαμε στο Αγρίνιο το σαββατοκύριακο και περάσαμε πολύ όμορφα.
Ποτάμι που ξεχειλίζει/Νερά που ξεχειλίζουν. Υπερχείλιση υδάτων.
Παίρνω. Λαμβάνω.
Προσπάθειες. Πάντοτε υπεράνθρωπες.
Πυρκαγιά (ή πυρκαϊά, αν δουλεύετε στο Βήμα). Να αποφεύγεται πάση θυσία. Να λέτε πύρινη κόλαση, πύρινος εφιάλτης ή πύρινα μέτωπα. Είναι πάντοτε η χειρότερη των τελευταίων χρόνων.
Σαν. Παλιά το χρησιμοποιούσαμε για συγκρίσεις και παρομοιώσεις, αλλά στη μετατζανετακοκαλλιόρειο γλωσσική περίοδο το μόριον εξέλιπε. Να χρησιμοποιείτε το ως σε όλες τις περιπτώσεις, δείχνει άνθρωπο υψηλής παιδείας. Παραδείγματα: έφυγε ως βολίδα, ως να του είχαν βάλει νέφτι· ο Πάγκαλος εμφανίστηκε ως ταύρος σε υαλοπωλείο (που θα πει ότι μεταμορφώθηκε κυριολεκτικά σε ταύρο, πράγμα που μάλλον δεν απέχει πολύ από την αλήθεια).
Σεισμός. Να λέτε Εγκέλαδος, δείχνει ότι ξέρετε μυθολογία.
Στέλνω. Αποστέλλω.
Σύγχρονος άνθρωπος. Αλλοτριωμένος.
Συμβαίνει, γίνεται κτλ.. Λαμβάνει χώρα. (Αυτός ο γαλλισμός δεν ξεριζώνεται με τίποτα.)
Συμμορία. Ανύπαρκτη λέξη. Συμμορίες δεν υπάρχουν, μονάχα κυκλώματα.
Ταραξίες. Κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι.
Τεκταινόμενα. Να αποκαλείτε έτσι τα γεγονότα, τα συμβάντα, έστω κι αν δεν υπάρχει υποψία ραδιουργίας. Δείχνει άνθρωπο καλλιεργημένο.
Τεχνολογία. Πάντοτε αλλοτριώνει.
Τραγούδι (ελαφρό, ελαφρολαϊκό, λαϊκό). Πεντάγραμμο. Παράδειγμα: Οι αστέρες του λαϊκού πενταγράμμου.
Τραυματίας. Αν είστε δημοσιογράφος, χώστε του το μαρκούτσι στη μούρη και ρωτήστε τον: «Πώς αισθάνεσθε;»
Τσαγανό. Λίγοι το έχουν — δηλαδή τουλάχιστον 154000 συμπατριώτες μας, αν κρίνω από τις γουγλιές.
Υπέροχος. Λέξη πασπαρτού, χρησιμοποιήστε την όπου μπορείτε. Παραδείγματα: Ο τάδε είναι ένας (sic) υπέροχος άνθρωπος· η Μαρινέλλα είναι υπέροχη ερμηνεύτρια· σας ευχαριστούμε πολύ, περάσαμε υπέροχα. Βλ. και φανταστικός.
Ύποπτος. Πάντοτε 45χρονος, 36χρονη, 63χρονος, αλλοδαπός κτλ.
Φανταστικός. Αφάνταστος. Παραδείγματα: φανταστικό πρόγραμμα, φανταστική δεξίωση, φανταστική παράσταση, ντυμένη φανταστικά.
Φως. Πάντα άπλετο.
Ως. Βλ. σαν.

Καρδινάλιος του Πάπα
«Η Αγγλία είναι μια τριτοκοσμική χώρα»

Μαζεμένα τα σύννεφα πάνω από την επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄στη Μεγάλη Βρετανία. Ενας από τους ακολούθους του, ο Καρδινάλιος Γουόλτερ Κάσπερ, συνέκρινε την επίσκεψη στην Αγγλία σαν προσγείωση σε μια τριτοκοσμική χώρα. Επίσης, κατηγόρησε την Αγγλία για μεροληψία εναντίον των Χριστιανών. Οι δηλώσεις του Καρδινάλιου έγιναν στο γερμανικό Focus, όπου επεσήμανε ότι η Βρετανία είναι μία κοσμική, πλουραλιστική χώρα. Ερωτηθείς από το περιοδικό για τη μεροληψία εναντίον των Χριστιανών δήλωσε ότι: «Πάνω από όλα παρατηρώ έναν επιθετικό νεο-αθεισμό διασπαρμένο σε όλη τη Βρετανία. Αν φορέσεις επί παραδείγματι ένα σταυρό και ταξιδέψεις με τη British Airways, είσαι αντικείμενο μεροληψίας».

Υπήρξαν οργισμένες αντιδράσεις αλλά και θερμοί υποστηρικτές του Καρδινάλιου, κάτι που ανάγκασε αργά χθες το βράδυ, την καθολική Εκκλησία του Wales να κρατήσει αποστάσεις από τις δηλώσεις του ενώ το Βατικανό επέμενε ότι «για λόγους υγείας» ο καρδινάλιος δεν θα συνοδεύσει τον Πάπα την Παρασκευή στην επίσημη επίσκεψή του στην Αγγλία.

Ας αρχίσουμε από τα μικρά και σχολαστικά. Μια πρόχειρη έρευνα στο Διαδίκτυο θα αρκούσε για να αποκαλύψει στον νυχτωμένο συντάκτη (ή μάλλον κακομεταφραστή) του δημοσιεύματος ότι ο περί ου Καρδινάλιος είναι γερμανός, άρα μάλλον Βάλτερ τόνε λένε, όχι Γουόλτερ. Έπειτα, εκείνη η καθολική εκκλησία του Wales, ρε διάολε, βγάζει μάτι. Πόση ασχετοσύνη πια πρέπει να’χει ο ρημαδοσυντάχτης, και κυρίως ο αρχισυντάχτης του, για να μην καταλάβει ότι από αρχαιοτάτων χρόνων η Wales λέγεται Ουαλία στα ελληνικά; Έλεος πια, ρε ΔΟΛόπαιδα.

Προχωράω με τα λιγότερο σχολαστικά και περισσότερο ουσιώδη. Πρώτο και κύριο, το αρθρίδιο είναι, όπως υπαινίχτηκα, κακομεταφρασμένο και συντομευμένο. Βασική, αν και όχι μοναδική, πηγή του μαγκούφη του συντάχτη ήταν δημοσίευμα της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Sky News. Εννοείται ότι το Βήμα, αυτός ο κολοσσός της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, δεν επισημαίνει πουθενά ότι πρόκειται για δάνειο κείμενο:

Pope Aide Pulls Out Of Trip To ‘Third World’ UK
Nick Pisa, in Rome
A key member of Pope Benedict XVI’s Vatican entourage has pulled out of the visit to Britain just days after he slammed the country as “Third World”. German born Cardinal Walter Kasper, 77, was due to take part in talks with representatives of the Church of England during the four day visit. Vatican officials were quick to point out that he had pulled out “due to an illness” but others pointed to the aggressive nature of an interview he had given to the German magazine Focus. In the article, which was headlined Third World Land, Cardinal Kasper hit out at the atmosphere of ”aggressive atheism” in Britain and said Christians “were at a disadvantage”. He added: “When you land at Heathrow you think you are in a Third World Land.”
Cardinal Kasper also pointed to the crucifix row involving British Airways staff and said: “If you wear a cross you are discriminated (against). We want to publicly show our faith.”
But in a statement, the Vatican insisted the Cardinal “has no negative intention or appreciation” towards Britain.
”He was simply saying that when arriving at London airport – as happens at any other large city airport in the world – but especially in London, you are aware that you are in a country with many different human realities from all over the world.
”It’s a cosmopolitan reality, a melting pot of modern humanity with its diversity and problems.
”With regard to his reference to atheism he was referring evidently to the position of many noted who are presenting themselves in a very aggressive manner, using scientific and cultural arguments which have no value.
”Cardinal Kasper recognises the great values of British culture.”
In his interview Cardinal Kasper, who is very close to the Archbishop of Canterbury Dr Rowan Williams, also said he could not see “women priests being ordained for the next 100 or 200 years”.
He added: “The Protestant faith doesn’t have celibacy and it has women priests but it has had its own problems.”
Cardinal Kasper was appointed head of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity in 1999 and he retired two months ago, being replaced by Archbishop Kurt Koch who is also on the visit to Britain.
He has been involved in talks with Anglican groups about greater co-operation between them and Catholicism and is strongly opposed to the ordination of women.
Two years ago, Cardinal Kasper famously received a phone call in the middle of the night from the Archbishop of Canterbury after it emerged that the Vatican was to accept disaffected Anglicans who were unhappy at women clergy in the Church of England.
Today Cardinal Kasper’s secretary, Monsignor Oliver Lahl, said: “He has been ill for a few days and can hardly walk. He was looking forward to seeing his friends.”
When asked what Cardinal Kasper had meant by Third World, Monsignor Lahl said: “It was a description of the many different people that live in Britain at the moment.
“Aggressive atheism was his way of describing people like Richard Dawkins who have been very critical of the Pope and who had even talked about making a citizen’s arrest.”
The Catholic Church in England and Wales distanced itself from Cardinal Kasper’s comments.
A spokeswoman said: “The attributed comments of Cardinal Kasper do not represent the views of the Vatican, nor those of bishops in this country.
“Clearly they are the personal views of one individual. Catholics play a full part in this country’s life and welcome the rich diversity of thought, culture and people which is so evident here.
“This historic visit marks a further development of the good relationship between the United Kingdom and the Holy See. We are confident that it will be a huge success.”

Όσοι είχατε την υπομονή να διαβάσετε ώς εδώ, αλλά και να συγκρίνετε τα δύο κείμενα, θα διαπιστώσατε ασφαλώς ότι είναι η μέρα με τη νύχτα. Το άρθρο του Sky News είναι σαφέστατο, ενημερωτικότατο και βασίζεται σε πρωτογενή δημοσιογραφική έρευνα. Το απολειφάδι του Βήματος είναι ανέσωστο, ασαφέστατο, ασύνοχο και μάλλον δημιουργεί σύγχυση παρά ενημερώνει. Το ΔΟΛιον όργανο, για παράδειγμα, μάς λέει ότι ο καλός Καρδινάλιος «συνέκρινε την επίσκεψη στην Αγγλία σαν προσγείωση σε μια τριτοκοσμική χώρα.» Γιατί τη συνέκρινε; Πώς τη συνέκρινε; Με ποια αφορμή τη συνέκρινε; Σε ποια συμφραζόμενα τη συνέκρινε; Πρόκειται για απλά, στοιχειώδη ερωτήματα, που όμως δεν περνάνε απ’ το αραχνιασμένο μυαλό του ΔΟΛοσυντάχτη. Πρέπει κανείς να ανατρέξει στο δημοσίευμα της Sky News, για να καταλάβει ότι το σχόλιο του πανάγαθου Καρδινάλιου ήταν βαθύτατα ρατσιστικό: «όταν φτάνεις στο αεροδρόμιο Χήθροου», είπε λίγο πολύ ο σεπτός ιεράρχης, «νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε χώρα του Τρίτου Κόσμου», γιατί βρίσκεσαι περιτριγυρισμένος από μελαψούς, μαύρους και κίτρινους — και όχι από υψηλά δείγματα της αρίας φυλής, όπως θα επιθυμούσε ο πανιερώτατος.

Έπειτα, εκείνο το «η Βρετανία είναι μία κοσμική, πλουραλιστική χώρα» μάλλον σαν έπαινος μού ακούγεται εμένα, αλλά ο ΔΟΛιος ο δημοσιογράφος το αναμεταδίδει σαν να πρόκειται για ψόγο. Τι συμβαίνει στ’ αλήθεια; Τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν, μόλις ρίξουμε μια ματιά σε μια δυο δευτερεύουσες πηγές που πιθανώς καταλήστεψε ο ΔΟΛιος. Για παράδειγμα, η Telegraph αναφέρει: «Cardinal Kasper, who recently retired as the president of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity having headed it since 2001, said that Britain was a “secular and pluralist” country in which there was a “distance from God”, noting that there was “a crisis of faith” in much of the West. Συναφώς, η Guardian, σε ιστολόγιο του συντάκτη της Andrew Brown, γράφει τα εξής: «Britain today, said Kasper, is “a secularised [translation corrected] and pluralist country. Sometimes, when you land at Heathrow, you think you have entered a third world country.”» Φως φανάρι δηλαδή πως το «κοσμική και πλουραλιστική χώρα» κάθε άλλο παρά έπαινος είναι στα χείλη του Καρδιναλίου: «κοσμική» σημαίνει εκκοσμικευμένη (εξ ου και το παράπονο για «distance from God»), ενώ το πλουραλιστική παραπέμπει ξανά στην πανσπερμία φυλών που συνάντησε ο πανιερώτατος στο Χήθροου και αηδίασε.

Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να συνεχίσω. Δεν αμφιβάλλω όμως ότι θα συνεχίσουν οι ναυαρχίδες του ΔΟΛ να μας βομβαρδίζουν με τρισάθλια αρθρίδια αδαών συντακτών — και να προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για υψηλή, πρώτης γραμμής έγκυρη δημοσιογραφία. Τον κακό σας τον καιρό, κανάγιες.

Το πρόβλημα είναι ότι την γαλλικήν την ομιλούν τόσο καλά όσο και την ελληνικήν. «Δικαστική δικαίωση για τους stagiers» διαβάζω, φαρδιά πλατιά, σε σημερινό (10 Σεπ 2010) άρθρο της εγκρίτου εφημερίδος. Σωστά διαβάσατε: stagiers. Αν κάνετε τον κόπο να ανοίξετε ένα γαλλικό λεξικό (ο συντάκτης των έγκυρων Νέων βαρέθηκε), θα δείτε ότι λέξη stagier στα γαλλικά δεν υπάρχει. Ναι, σωστά μαντέψατε: άκουσε «σταζιέρ» (ή «σταζιαίρ», αν είστε παραδοσιακοί) ο καλός συντάκτης και αποφάσισε ότι, ρε αδερφέ, stagier θα γράφεται η λέξη «στα ξένα», πώς αλλιώς;

Εισηγούμαι στους φωστήρες της σοβαρής λαμπρακοφυλλάδας να στείλουν τους συντάκτες τους για γαλλικά, πιάνο και μπαλέτο — γιατί για δημοσιογράφοι δεν κάνουνε τα παιδιά.

Υ.Γ. Για το σταζ (και όχι στέιτζ) δείτε το εμπεριστατωμένο άρθρο του Νίκου Σαραντάκου, με πολλά και χορταστικά σχόλια αναγνωστών.