Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 14 Φεβρουαρίου 2008

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΕΡΩΤΙΑΡΗΔΕΣ!

Τι σας έχω σήμερα, ξαναμμένοι μου Έλληνες! Επετειακό ποιηματάκι για σας τους καψούρηδες! Επειδή ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν, πιθανότατα, ξενέρωτος φραγκόπαπας (όχι σαν τους δικούς μας τους νταβραντισμένους), εγώ πήγα και σας βρήκα πράμα που σαλεύει, για ν’ ανάψουν λίγο τα αίματα, μέρα που είναι. Κυρίαι και κύριοι, σας έχω Κάτουλλο καραμπινάτο, όχι ό,τι κι ό,τι! Και φρέσκο φρέσκο, ε; Από τον πρώτο αιώνα π.Χ.

Παρακάτω θα βρείτε το ποιηματάκι στο πρωτότυπο (είναι το υπ’ αρ. 32 στο corpus Catullianum) και σε μετάφραση από τα χρυσά μου τα χεράκια. Κατά καλή τύχη, το ποίημα είναι σε ενδεκασύλλαβους στίχους, για τους οποίους υπάρχει λογοτεχνικό προηγούμενο στα καθ’ ημάς (π.χ. Βοσκοπούλα, τα χορικά της Ερωφίλης κτλ.). Διατήρησα λοιπόν την ίδια μετρική μορφή και στη μετάφραση.

Καλή διασκέδαση!

Catull. 32
Amabo, mea dulcis Ipsitilla,
meae deliciae, mei lepores,
iube ad te ueniam meridiatum.
et si iusseris, illud adiuuato,
ne quis luminis obseret tabellam,
neu tibi lubeat foras abire,
sed domi maneas paresque nobis
nouem continuas fututiones.
uerum si quid ages, statim iubeto:
nam pransus iaceo et satur supinus
pertundo tunicamque palliumque.

Να σε χαρώ, γλυκειά μου Ιψιτίλλα,
αγάπη μου, μικρό μου λαγουδάκι,
για μεσημεριανό προσκάλεσέ με
υπνάκο· κι αν δεχτείς, τότε μακάρι
την πόρτα σου να μην τη μανταλώσεις
ούτε να λείπεις έξω, έτσι για πλάκα.
Στο σπίτι σου να μείνεις, να ετοιμάσεις
εννιά χωρίς σταματημό γαμήσια.

Αν συμφωνείς, αμέσως φώναξέ με:
ξάπλωσα φαγωμένος, κι απ’ την καύλα
κοντεύει να μου φτάσει στο νταβάνι!
Advertisements

Read Full Post »