Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 20 Νοεμβρίου 2008

ΠΑΡΑΜΠΛΑΙΦΡΟΣ

Όταν έχεις να κάνεις με τέτοια επείγοντα περιστατικά (βλ. φωτό ανωτέρω), η μόνη λύση είναι να φωνάξεις τον υπερασπιστή των ανορθόγραφων που βαριακούν κιόλας, τον Fonetic Man: «Φοηδάτε με, καλέ κύριε, έχω βυχατέρα, συμπεφέρα, αβερφάκια, τι φα γίνω;»


(Σκίτσο του Ariel Molvig από τον New Yorker της 25ης Αυγούστου 2008)

Για να σοβαρευτούμε πάντως λιγάκι, η μεταβίβαση της ηχηρότητας από ένα ηχηρό σύμφωνο (β, γ, δ) στο γειτονικό του «δασύ» (άηχο τριβόμενο, φ, χ, θ) είναι φαινόμενο αρκετά διαδεδομένο και τεκμηριωμένο στη νέα ελληνική, τόσο στην Κοινή όσο και σε διαλέκτους. Κάπως έτσι η θυγατέρα έγινε δυχατέρα. Κάπως έτσι, στα κυπριακά, το θωρώ έγινε χωρώ, ενώ το χωρώ φωρώ (εκεί να δεις τρέλα). Όσο για την αντικατάσταση των άηχων φατνιακών τριβόμενων (θ) από άηχα χειλοδοντικά τριβόμενα (φ), που τη διαπιστώνουμε μεταξύ άλλων στο μεταβαιρφίκαμε, είναι γνωστή από την παιδική γλώσσα (φέλω αντί για θέλω), ενώ αποτελεί κανόνα, λ.χ., στα ρωσικά κύρια ονόματα που αποτελούν δάνεια από την ελληνική. Κάπως έτσι δηλαδή ο Θεόδωρος έγινε Φιοντόρ, ο Τιμόθεος Τιμοφέι (θυμηθείτε τις τρελές πλάκες που κάνει ο Ναμπόκοφ στο Pnin με την αδυναμία του ρώσου εμιγκρέ ήρωά του, του Τιμοφέι Πνιν, να προφέρει το θ: «I haf nofing, I haf nofing left») και ο Θεόκτιστος γέννησε το επώνυμο Φεοκτίστοφ.

Όσοι λοιπόν βάλατε τα γέλια (όπως κι εγώ άλλωστε) με την ταμπέλα του μάστορη πιο πάνω, ξανασκεφτείτε το!

Advertisements

Read Full Post »